Paranoid

I walked in the street,
In front of a billion, billion people.
They stare at me at an unusual way,
I don't know what to do.

I am a paranoid, I don't feel love there,
I see hate, I see fear, I see.
Tears when I open my eyes,
Tear when I close my eyes.

I am a paranoid, I see fear,
My heart races like a train.
My wet skins gives me chills,
Red colored forehead hit me then,
Oh a billion, people in front of me.

I am a paranoid, and I am afraid,
I am afraid, I lost my talents.
Afraid of what the world will think of me,
What they treat me, my attitude and behaviour.
What the world will make of me.

I am a paranoid and I want to live,
I don't want to live on this world of fear,
I want to live my talents forever.
I deserve to live with love and peace,
I can't negotiate with the world of money,
I can't carry my talents to the black hole of fear.

Yes I need to live,
I must live,
I should live,
I ought to live,
I will live, will a normal life.

Hello fear,
Can you please go behind my talents and live ?
Because I am a paranoid !!

The Struggle

In the grassy field across the river,
Lay a girl with her hair of silver,
She closed her eyes which conveyed a message,
Every time she walked past dark passage.

She remembered back when the knights were dead,
She had started her search no tears she shed,
She walked towards the castle for away,
Unsure if she would live to see another day.

Days without eating brought her no hunger,
What bothered her were the turns and the tunnels.
Still she marched like a trained soldier,
The girl with her hair of silver.

The steps she took were soft and gentle,
Soon, the nature provided her with shelter.
But she walked day and night,
Hoping to find her charming knight.

One day when eyes opened in the passage,
She saw a man who needed her to ameliorate.
Her journey ended then and there,
The girl with silver hair.

Now, in the grassy field across the river,
Is settled a couple who are happy together.
Everyday they learn new things,
They are the ones who always win.

चुटिएको चङ्गा लुटिएको मन

दुई चङ्गा आकाशमा उडेका किन नहोउन । हावाले
गर्दा उनिहरुबिच मिलाप नबनाएको पनि किन
नहोस । तर सत्य के हो भने उडाउनेले कुनै एक चङ्गा
खिचेमा मिलाप बिछोडिन्छ । त्यस्तै हावाले कुनै
एक चङ्गा चुटाईदिएर अर्कोसँग मिलाई दिएनी अझ
भनौ अल्झाईदिएनी ति चङ्गाहरु अधुरा हुन्छन ।

चुट्ने
चङ्गाको कुनै अतित हुदैन, पृष्ठभुमी हुदैन अनि भुईमा
खस्छ यात जब उडाउनेले नचुटेको चङ्गा नगिच खिच्छ
अनि उ नगिच आउनै पर्छ तब उडाउनेले स्वयम् रसि
फुकाई फ्याकिदिन्छ । अनि एउटा चङ्गा अर्को
चङ्गासँग कसरी मिल्छ त ?

भर्खरै खेल्ने उमेरका केटाकेटिहरुले उक्त फ्याकिएको
चङ्गा भेटाई पुन: गासेनी, त्यसलाई गासिएकै
भनिन्छ । सग्लो कहिल्लै भनिदैन । अब त्यो
चङ्गाको रोच के त नी ! त्यसको अस्तित्व के ?
तर चङ्गाहरु धेरै जसो उत्सवमा उडाईन्छन । हो
खुसियालीमा उडाईन्छन । त्यहि त खुसी लाग्छ कि
चुट्ने चङ्गाले नी उडाउनेलाई आफ्नो जीवन्त खुसि त
दियो नै ।

यति मात्र फरक छ कि नचुट्ने चङ्गालाई
पुन: उत्सवमा उडाईन्छ तर चुटेको चङ्गा चटक्कै
विरक्तिन्छ र फ्याँकिईन्छ । गासीएको चङ्गा त
बालबच्चाको खुसी बन्छ तर भुईमा खस्ने चङ्गा
कहिल्लै उडाईदैन ।

धेरै पटक जन्मिदा

जीवनका अनगिन्ती पाईलाहरु,
अनगिन्ती सोँचहरु, अनगिन्ती सपनाहरु अनि
संबन्धहरुबाट
अझ भनौ कागको आवाजमा कोईलीरहेका हजारौँ
मोडहरुबाट
म अझैपनि टाढिएको छैन ।

त्यसमै रुमल्लीराछु त्यसमै
खेलीराछु एउटा जिन्दगीको अनुपम उपहार सम्झेर ।
आजसम्मका प्रत्येक पलहरु, क्षणहरु, खुसीका लहरहरु,
दुख:मा मनभुलाउन सोचीने ति आवश्यक शब्दहरु,
एकैछिनको ओँठको हासो, अनि एकैछिनमा हुने
मुस्कानको फिक्कापन । तनावमा आऊने ति प्रत्येक
दुस्साहस हरु प्रत्येक हिम्मतहरु अनि बिस्तारै
बिलाउने
ती भावनाहरु । जिन्दगीमा गरिएका प्रत्येक
पागलपनहरु
अनि गरिएका प्रत्येक सराहनिय पक्षहरु ।
आदि ईत्यादी ती अनेकन कुराहरु संपुर्णको शुरुवात
मेरो भ्रूणित अवस्थामै भाको हो ।

हो त्यसको
शुरूवात
मेरी आमाले गरेकीहुन पलपलका आनन्दित ती चोटहरु
सहेर
अनि सँगसँगै समाजका ती प्रत्येक वाणहरु सहेर ।
आज म जति ठुलो भएनी जति खुड्कीलो पार गरेपनी
म
तिम्रो त्रृण कहिल्लै चुक्ता गर्न सक्दैन । केवल सक्छु
तिम्रो महिमा गाउन तिमीलाई साथ दिन ।
हो साच्ची तिमी महान छौ । कति खप्छौ अझै
चोट
एकपटक हाँसेर त हेर मेरी आमा ।

गथासो सच

जिन्दगीका प्रत्येक कुनामा, प्रत्येक भेटमा अनि
प्रत्येक पलमा सकारात्मक सोच्नु के गलत हो ?
प्रत्येक सामिप्यतामा अनावश्यक रितले
कोचिदिएका अनि अनावश्यक उघ्राईदिएका
प्रत्येक प्रहारहरुलाई प्रेमप्वलित भाषामा बुझ्नु अनि
त्यसलाई आफ्नोपन सम्झनु के गलत हो ?

मेटाईसकेका
ती प्लवनहरुलाई सत्यरुपमा अनि अहिँसात्मक
यथार्थताको कथित एउटा विशाल वृक्षमा फुलाउन
खोज्नु के गलत हो ? आफुहरुसँग हुदा नहुदैपनि
वन्धुहरुसँग नाटक गरि अझ भनौ दुश्मनी राखी
मगाईएका ती अतितका प्रचण्ड पुरस्कारहरुको दर्शन
अनि रोच के गलत हो ?

मुस्कुराईरहेको मिस्टर यस आज एक कुनामा थला परेको
छ । पिछडिएको छ । सोच्दै छ भयानक दृश्यहरु यी
डायरीका प्रत्येक पानाहरुमा । जीवनको
यथार्थतामा अनि सार्थकतामा टेक्नै नपाएको
सनसीक कँहा आफ्नो मुटुका प्रत्येक भल्भहरुलाई
ठेसदिने रक्तकेसीकाको आकारप्रकार बुझोस कि
ती आकार मसिना सिया जस्तै छन कि मुसलनै
बनेका छन भनेर । प्रत्येक भावमा छचल्किएका ति
अतिशयोक्तीका थोपाहरु बुझेर के नै भो र
सकारात्मकतामा एउटा अर्धानिएको अवस्था छ ।

कथित भ्रमित त्यो भयङ्कर विषयबासनाबाट
उन्मुक्त यो कलिमा कँहा स्थान छ यहाँ अपनत्विक
प्रेमको । के प्रत्येक अपनत्वता झुठो थियो ? निर्मम
थियो ? कि कुनै स्वार्थसिद्धीको निम्ती थियो ?
अरुलाई अपमानीत गरेर मानीसहरु आफु सम्मानीत
भएको कसरी अनुभव गर्न सक्छन होला ? गितामा
हातराखी साँचो बोलेझै गरि पछाडीबाट
मानीसहरु कसरी झुठो बन्चरो ताक्न सक्छन
होला ? यो कुरा मैले आजसम्म बुझ्न सकेको छैन ।
बुझ्ने उत्सुकता अनि लालचा नी छैन किनकी
अन्त्यमा त्यो लालचा अझ भनौ उत्सुकता नी
गथासो सत्य भई जमिरहन्छ । त्यसैले विकल्पको
नाममा अव त्यो गथासो सचलाई गुप्त षडयन्त्रबाट
विचलीत गराई केवल होम्नुमात्र बाँकी छ ।